Διασταυρωνόμαστε στην είσοδο του μετρό, ανεβαίνουμε την Κηφισίας σε διπλανά αυτοκίνητα, κοιταζόμαστε μέσα από τα παράθυρα των τρόλεϊ. Αφορμή ζητάμε να μιλήσουνε ο ένας στον άλλον και χαιρόμαστε όταν τη βρίσκουμε, έστω και για να βριστούμε. Ζούμε στην ίδια πόλη. Είμαστε η πρώτη γενιά που τη νιώθει δική της και την αγαπάει.
Η Αθήνα μας ανήκει και είναι η προέκταση του σαλονιού μας. Μπορούμε να βρούμε το δρόμο μας μέρα και νύχτα. Οι πολυκατοικίες, τα πεζοδρόμια, οι δρόμοι, μας φαίνονται πολύ όμορφα.
Η πραγματικότητα είναι ωραία, μπορει να είναι ακόμα και μαγική.
